climbing and adventure photography

Finały Bloco Open

2012-02-26T15:39:00.000-08:00

Porachunki z drogą Łapińskiego-Paszuchy

2012-02-13T06:03:00.000-08:00

Tym razem będzie krótko i bez zdjęć. Po wypadku Klimasa na Kazalnicy musieliśmy tam wrócić i dokończyć to co zaczęliśmy. Na odpowiednie warunki musieliśmy czekać ponad miesiąc.

W niedzielę po czwartej wyszliśmy ze schronu. Termometr pokazywał -22 stopnie Celsjusza więc szybkim krokiem podeszliśmy pod ścianę by się rozgrzać. Wystartowaliśmy po szóstej, a o świcie byliśmy już na Półce z Blokami, pod Hokejem. Tam związaliśmy się drugą liną i zamieniliśmy się na prowadzeniu. Klimas przemknął czujnym trawersem ( dzięki niskiej temperaturze odzyskaliśmy zaklinowanego w grudniu Camem 4 ), a potem wbił się w Dolny Komin. Pod ścianką problemową byliśmy o 10:00. Tym razem ja miałem spróbować przejść trudności klasycznie. Do przewieszki doszedłem bez większych problemów, wsadziłem dziabę w dobry placement i zacząłem szukać czegoś wyżej. Niestety okazało się że nic tam nie ma i trzeba zadawać z łap. Niestety przy próbie wygiełgania się na dobre, wysokie stopnie, wyjechała mi noga i poleciałem. Potem drugi raz. Wreszcie udało mi się wyjść i założyć pośredni stan. Nad przewieszką jest no-hand - mimo że nie udało nam się zrobić tego klasycznie, uważamy że dzielenie wyciągu na dwie części nie obniża trudności, jest natomiast konieczne w celu uniknięcia przesztywnienia liny.

Z Nyży ze Świeczką znów pierwszy wystartował Klimas, by - jak to powiedział - zmierzyć się ze swoim strachem. Trochę to trwało, poleciało nawet kilka kamieni, ale w końcu Klimas zameldował się na następnym stanie. Pozostał nam jeszcze Górny Komin, w którym tej zimy nie było ani grama lodu. Ponieważ nie mieliśmy już szans na przejście RP, zadawałem z czego się dało, a i tak wyciąg ten sprawił mi sporo problemów.

Jeszcze przed zachodem słońca, czyli około 17 byliśmy na przełączce za Turnią nad Schodami. Wyjrzałem na drugą stronę, licząc na to że znajdę jakiś łatwy trawers do Bańdzocha ale zobaczyłem tylko otchłań i malutkie schronisko w oddali. Nie wiedziałem, że wygodny trawers znajduje się dosłownie kilka metrów wyżej.

Wbiliśmy się do ogromnego komina, który jak sądziliśmy wyprowadzi nas w łatwy teren. Zrobiło się ciemno, a trudności nie malały - zwłaszcza jeden skalny próg miał na pewno więcej niż IV. Wreszcie po ciężkiej walce wyszliśmy do wielkiego śnieżnego żlebu, który około 22 wyprowadził nas na szczyt Kazalnicy. W dwie godziny później wypisałem się z książki wyjść w Moku.

Na nartach przez Karb, Zawrat i Szpiglasową

2012-02-06T03:29:00.000-08:00

Ten weekend postanowiłem spędzić na nartach. W sobotni mroźny poranek wysiedliśmy z Piotrkiem na dworcu PKS w Zakopanem. Zanim jednak udaliśmy się do Kuźnic, musiałem odwiedzić jeszcze wypożyczalnię Tatra Trade gdzie chciałem sobie wygrzać termoformowalne botki w nowo zakupionych butach Dynafit TLT 5 FX i przy okazji wypożyczyć detektor lawinowy. Trochę się denerwowałem bo jeden but strasznie mnie uwierał kiedy mierzyłem go w domu - bałem się, że nie będę w stanie w nim jeździć. Rozważałem wcześniej udanie się do jakiegoś zwykłego serwisu narciarskiego jeszcze w Warszawie gdzie również wygrzewają botki ( i z reguły robią to bardzo tanio ) ale ostatecznie stwierdziłem, że skoro już wydałem tyle pieniędzy na buty to nie warto oszczędzać i lepiej udać się do serwisu, który ma specjalną maszynę Dynafita do wygrzewania i gdzie pracują ludzie, którzy się na skiturach znają. Dziś stwierdzam że było to słuszne posunięcie. Botki zostały wygrzane tak, że o jakimkolwiek uwieraniu nie ma już mowy.

Około dziesiątej bez kolejki kupiliśmy bilety na Kasprowy, poczekaliśmy dobrą chwilę aż zapełni się wagonik (sic!) i wjechaliśmy na szczyt. Było zimno. Zrobiliśmy dwa kontrolne zjazdy do Gąsienicowej po wyratrakowanym i pustym stoku, a następnie długim trawersem ruszyliśmy w stronę Karbu.

Krótkie podejście trochę nas rozgrzało i nie zastanawiając się długo, zaczęliśmy zjazd na taflę Czarnego Stawu. Warunki były średnie - dopiero w dolnej części żlebu zdecydowaliśmy się popuścić wodze fantazji.

Zjazd z Karbu na stronę Czarnego Stawu Gąsienicowego.

Naszym następnym celem była przełęcz Zawrat. Nad Zmarzłym Stawem kłębił się tłumek początkujących lodowych wspinaczy. Minęliśmy go i mozolnie, zakosami pięliśmy się do góry.

Narty musieliśmy odpiąć mniej więcej 100 metrów poniżej przełęczy. W międzyczasie pogoda trochę się popsuła - zaczął padać śnieg, a widoczność znacznie spadła.

Ostatnie metry podejścia na Zawrat. fot. P. Kłosowicz

Po krótkim odpoczynku rozpoczęliśmy zjazd do doliny Pięciu Stawów. Wątpliwa to była przyjemność gdyż przez przymrużone oczy i we mgle nie potrafiliśmy poprawnie ocenić ukształtowania terenu. Wjeżdżaliśmy w zaspy i dołki, traciliśmy równowagę, zdarzyła się chyba nawet jakaś wywrotka twarzą w śnieg. Mimo tych przeciwności losu wreszcie dotarliśmy do schroniska.

W schronisku w Dolinie Pięciu Stawów jak zwykle jedzenie było słabe, a przy stołach do późna imprezowała pijana hołota nie zważając na ludzi, którzy układali się na podłodze do snu. Kilka lat temu obiecałem sobie, że moja noga więcej w tym schronisku nie postanie ale cóż było robić...

Na szczęście następnego ranka obudziła nas piękna pogoda. W nocy dopadało około 20 cm świeżego śniegu - z jednej strony trochę obawialiśmy się warunków na podejściu na Szpiglas, z drugiej zaś cieszyliśmy się na myśl o zjazdach. Mimo wątpliwości ruszyliśmy pod ścianami Miedzianego w kierunku przełęczy.

Trawers stokami Miedzianego.

Podejście okazało się bajeczne i chyba dość bezpieczne. Ostatni stromy odcinek pokonaliśmy po wydeptanych śladach z poprzednich dni z nartami na plecach.

Zjazd w słońcu po puchu do Dolinki za Mnichem był bajeczny.

fot. P. Kłosowicz

Po krótkim odpoczynku w Moku, naładowani pozytywną energią zjechaliśmy do Zakopanego i wróciliśmy do Warszawy.

Niedziela na Kadzielni

2012-02-01T03:34:00.000-08:00

W minioną niedzielę odwiedziliśmy kielecką kolebkę drytoolingu - Kadzielnię. Siarczysty mróz i piękne słońce stworzyły idealne warunki do wspinania z dziabami. Każdy z nas poprowadził kilka niezbyt trudnych dróg, a Michał Dziedzic z powodzeniem wstawił się nawet w jakąś "siódemkę".

Piotrek na "Klasycznej"

Na Kadzielni owego dnia działała również mocna ekipa z Lublina. Na jednej z trudniejszych dróg w prawej części ściany udało mi się sfotografować w akcji Burdzana.

Burdzan podczas prowadzenia drogi "Lewa Kazalniczka" 6+/7-

Burdzan na chwilę przed wpięciem do końcowego stanu.

Cała prawda o sylwestrowej Ła-Pie

2012-01-05T10:01:00.000-08:00

Zaraz po Świętach, razem z Paulą, Magdą, Kłosem, Colą i Klimasem wsiedliśmy do Colowozu i udaliśmy się na południe. Jechaliśmy do schroniska w Morskim Oku gdzie mieliśmy zamiar spędzić Sylwestra i trochę się powspinać.

Wieczorem dotarliśmy do schronu, wypiliśmy piwo, a następnie szybko się z Klimasem oszpeiliśmy i poszliśmy spać nastawiwszy budziki na 3:00. Naszym celem była droga Łapińskiego-Paszuchy na Zerwie.

Rano, siedząc w pustej kuchni, z trudem przełykaliśmy śniadanie, gdy nagle do schroniska wszedł jakiś facet z synem. Przywitali się, życzyli wszystkiego dobrego... Wyglądali trochę jak turyści, jedynie wysłużone Scarpy Phantomy 8000 na nogach faceta pozwalały domyślać się, że to jakiś stary wyjadacz. "Na jaką drogę idziecie chłopaki?" - zapytał. "Myśleliśmy o Ła-Pie" - odparłem najskromniej jak tylko potrafiłem. "O! My też!" - odpowiedzieli jednocześnie z uśmiechem. Okazało się potem, że był to Jacek Czech z synem ( też Jackiem ).

Mieliśmy jednak jakąś godzinę przewagi, bo kiedy my zaczynaliśmy się wspinać, chłopaki dopiero pojawili się na progu Czarnego Stawu. Mimo to w łatwym terenie nie mieliśmy szans. Szybko nas dogonili, a kiedy Klimas wbił się jeszcze po ciemku w jakiś trudniejszy wariant zostaliśmy wyprzedzeni i pod Hokejem wspinaliśmy się równolegle.

Jacek junior na stanowisku poniżej Dolnego Komina

Całkiem suchy Dolny Komin, prowadziłem z duszą na ramieniu bombardowany przez młodego Jacka śniegiem i kamyczkami spadającymi z Półki z Lustrem Tektonicznym. Na całym 50-metrowym wyciągu miałem tylko jeden przelot - stanowiskowy hak na wejściu do komina. Pod ścianką problemową pojawiliśmy się o godzinie 10, zaraz po chłopakach - trzeba więc było oddać im prowadzenie. Z podziwem patrzyliśmy jak Jacek junior sprawnie pokonuje najpierw skalny filarek, a potem czujny trawers i wreszcie kluczową przewieszkę. Przeszedł ją klasycznie, założył dwa pancerne przeloty i kiedy startował do zacięcia o gładkich ścianach... poleciał. Szybko podciągnął się jednak z powrotem do przelotów i naparł jeszcze raz. Gdy znowu nie puściło, zaczął obchodzić zacięcie z prawej strony. Niestety tam również mu się nie powiodło i zaliczył takie wahadło, że aż jęknęliśmy gdy zderzył się ze skałą. Po kolejnej próbie, ojciec powiedział żeby założył stan, żeby mogli się zmienić.

Jacki na Ściance Problemowej

Z niedowierzaniem patrzyłem jak Jacek porusza się w szóstkowym terenie swoich rakach z poziomymi zębami, które ledwo wystawały poza obrys butów. Po chili startował już w zacięcie nad przewieszką. Klimas nie tracąc czasu zaczął wspinać się zaraz za nim. Niestety pośrednie stanowisko Jacków nie pozwoliło nam na przejście tego wyciągu na raz ale też zgodnie uznaliśmy, że byłoby to bez sensu ze względu na ogromne przesztywnienie liny. Za przewieszką zmieniliśmy się z Klimasem i po kilku czujnych ruchach byłem już na polu śnieżnym wyprowadzającym do Nyży ze Świeczką.

Klimas na trawersie z Nyży ze Świeczką

Tam ostatni raz widziałem młodego Jacka. Była godzina 14, Kiedy doszedł do mnie Klimas, uznaliśmy że nie ma co się spieszyć. Nyża była idealnym miejscem na chwilę odpoczynku.

Następny wyciąg znowu prowadził Klimas. Po pokonaniu trawersu, szybko zniknął za przełamaniem ściany. Lina wysuwała się z przyrządu powoli ale w równym tempie. Nagle usłyszałem stłumiony okrzyk "LEEECĘĘĘ!!!" i poczułem jak lina delikatnie się napina. Żadnego gwałtownego szarpnięcia ani nic. Wychyliłem się z Nyży i zawołałem: "Klimas, żyjesz?". Po chwili kilka metrów poniżej trawersu pojawiła się sylwetka Klimasa. "Żyję..." - odpowiedział drżącym głosem. Na twarzy był zupełnie zielony. "Wyleciał mi przelot. Utrzymał mnie jakiś stary hak." Po chwili jednak dodał hardo: "Dobra, łoimy dalej! Już niedaleko!" :D

Szybko jednak okazało się, że Klimas ma uszkodzony staw skokowy i nie może stanąć na przednich zębach raków. Poza tym bałem się, że może zrobił sobie coś poważniejszego - w końcu zaliczył ponad 20 metrów lotu. Nagle stanęła mi przed oczami pęknięta śledziona i wyobraziłem sobie jak Klimas kona po godzinie z powodu krwotoku wewnętrznego... "Wracaj do Nyży, dzwonimy po TOPR" - powiedziałem. I zadzwoniłem.

Klimas na początku bardzo oponował ale w końcu przekonałem go argumentem, że jak nie będzie nadwyrężał tej nogi to może jeszcze się w tym sezonie powspina.

Śmigło jednak nie mogło przylecieć z powodu mgły zalegającej nad Zakopanem. Ustaliliśmy z ratownikami telefonicznie, że jednak podejmiemy próbę zjazdów.

Zjazdy trwały wieki. Nie obyło się bez zaklinowanej liny, zostawiliśmy w ścianie sporo haków i taśm, a ostatni zjazd zrobiliśmy na jednym 120-metrowym odcinku połączonym węzłem. Na dole ratownicy załadowali Klimasa w specjalny topogan i w co najmniej 20 osób zaczęliśmy transport do schroniska.

Ostatecznie było nam trochę głupio, że w sumie nic poważnego się nie stało, a tu taka akcja. Nie mniej jednak lot wyglądał poważnie. Wtedy nie mogliśmy wiedzieć jakie będą jego skutki. Ze względu na późną porę Klimas został w Schronisku, ratownicy powiedzieli nam, że wiezienie go teraz do zakopiańskiego szpitala przyniesie więcej szkody niż pożytku.

Następnego dnia Przemo z Agą przynieśli nam naszą linę. Klimas poczuł się na tyle dobrze że postanowił odłożyć wizytę w szpitalu na nowy rok. 30 grudnia, w pogarszających się warunkach, udało mi się jeszcze zrobić z Dawidem Osieckim Bruca Lee na Buli pod Bandziochem.

Potem przyjechały nasze dziewczyny i rozpoczęła się najlepsza impreza sylwestrowa jaką przeżyłem :-)

Chamoniards, zdjęcie na okładce Taternika

2011-12-20T09:23:00.000-08:00

W aktualnym numerze "Taternika" (2-3/2011) znalazła się krótka notka na temat naszego ( Pawła i mojego ) przejścia grani Peuterey Integrale. Na okładkę zaś trafiło moje zdjęcie przedstawiające przewodników z klientami wychodzących z górnej stacji kolejki na Aiguille du Midi w dzień po tym jak stanęliśmy na szczycie Mont Blanc. Więcej informacji na temat aktualnego numeru "Taternika znajduje się na stronie http://taternik.org/.

Atlantyda, Kieżmarska Kopa

2011-12-13T03:12:00.000-08:00

W miniony weekend wybrałem się z Colą, Klimasem i Marcinem do doliny Kieżmarskiej z zamiarem rozwspinania się przed nadchodzącym sezonem zimowym. Ponieważ Marcina męczyło przeziębienie, za cel obraliśmy sobie jedynie VI-kową, 500-metrową drogę o wdzięcznej nazwie Atlantyda ;-)

Przed świtem stanęliśmy pod ścianą i oczywiście niechcący ominęliśmy pierwszy wyciąg pokonując diagonalnie ogromne połacie trawiastego terenu, wyprowadzające pod kluczowe spiętrzenie skalne. Trudną ściankę za około M6+ i ciągowe zacięcie poprowadził Marcin. Potem dłuuugo wspinaliśmy się symultanicznie aż dotarliśmy pod kolejne trudne miejsce - płytę przeciętą białym ciekiem. Tym razem padło na mnie - trudności nie przekraczały M5 ale asekuracja nie była komfortowa.

W zapadających ciemnościach Marcin poprowadził jeszcze ostatnią płytę z dwiema ryskami ( w moim odczuciu bardzo trudną jak na IV+ zaznaczone na schemacie ;-) ) i po około 10 godzinach wspinania stanęliśmy na grani.

W tym samym czasie Klimas i Cola walczyli na biegnącej tuż obok drodze Psotka-Vraga. Kluczowe trudności w kopule szczytowej dały chłopakom w kość ale na grani pojawili się na chwilę przed nami.

Razem, we wspaniałych nastrojach zeszliśmy na Rakuską Przełęcz, a następnie z powrotem do schroniska gdzie czekał na nas obiad i čapovaná Kofola :)

Od mojego ostatniego pobytu w Chacie pri Zelenom Plese trochę się zmieniło - pojawił się nowy chatar, który jest przemiłym człowiekiem, bardzo przychylnym polskim wspinaczom. Za czasów ostatniej ekipy, było to moje ulubione schronisko ze względu na miłą atmosferę - teraz jest tam jeszcze fajniej!

W poniedziałek, w pierwszych oznakach nadchodzącego załamania pogody, zeszliśmy do samochodu i wróciliśmy do Warszawy. Wspinaczka z Marcinem była dla mnie niesamowitą lekcją szybkości, stylu i tego co potrafi żelazna psycha :)

Balety na Moliera

2011-11-30T01:00:00.000-08:00

Wczoraj, zaproszeni przez Olę, poszliśmy do szkoły baletowej przy ul. Moliera. W ramach "dni otwartych" mogliśmy zobaczyć jak wyglądają zajęcia grupy, w której Ola tańczy. Muszę przyznać, że trudno mi wyobrazić sobie temat fotograficzny który miałby więcej wdzięku ( oczywiście poza wspinaczką... ;-) )

Paweł na okładce magazynu Polska Wita

2011-11-28T07:48:00.000-08:00

Na okładce 27 numeru dwumiesięcznika Polska Wita (grudzień 2011/styczeń 2012) pojawiło się moje zdjęcie. Zrobiłem je w styczniu, kiedy z Pawłem stanęliśmy na wierzchołku Kazalnicy Cubryńskiej po skończeniu drogi Jagiełło-Roj.

Can Parasit, Siurana

2011-10-24T20:00:00.000-07:00

Ostatni dzień wspinaczkowy spędziliśmy w sektorze Can Parasit. Zrobiliśmy kilka dróg w zakresie trudności 6a-6c. Najpiękniejsza okazała się linia którą wypatrzyła Ola. Kagarro Malababa to ryska wyceniona na 6b+, z początku dosyć techniczna, kończąca się zaś siłowym baldem. Na zdjęciu Tomek w cruxie.

Espadelles, Margalef

2011-10-22T05:21:00.000-07:00

Espadelles to jeden z moich ulubionych sektorów w Margalef. Jest położony wysoko nad doliną, dzięki czemu roztaczają się stąd naprawdę piękne widoki, wystawa jest południowa co daje słońce przez cały dzień no i jest tu piękny długi i przewieszony mur skalny o bajecznie pomarańczowym kolorze. Niestety większość dróg jest nie dla ludzi :)

Drogi o bardziej lajtowych wycenach znajdują się w lewej części muru która nie jest aż tak efektowna. Najpopularniejsza droga rejonie - Que pasa neng wyceniona na 7a biegnie natomiast prawym skrajem. Mimo że z braku czasu nikomu z nas nie udało się jej poprowadzić w ciągu to wszyscy zgodnie twierdzimy że jest piękna :)

Can Verdures, Margalef

2011-10-21T17:00:00.000-07:00

Dziś postanowiliśmy wybrać się do sektora Can Verdures. Był to pomysł Tomka który zaproponował jakiś sektor w którym nie ma słońca. Ponieważ w sektorze tym znajduje się najczęściej powtarzane 7b w rejonie - O'Mar Galef, chętnie przystałem na tę propozycję mimo że dziewczyny trochę marudziły. Ruchy na tej drodze okazały się dla mnie zbyt syte żeby zrobić je wszystkie w ciągu.

Tomek za to zrobił w drugiej próbie Carn d'olla 7a. Ola też wstawiała się w tę drogę, co zostało uwiecznione na zdjęciu z efektownym ruchem z fakera :)

Peuterey Integral - Zakończenie

2011-09-15T07:49:00.000-07:00

Po nocy spędzonej w schronisku Cosmique i sytym śniadaniu udaliśmy się do stacji kolejki na Aiguille du Midi i zjechaliśmy pierwszym kursem na włoską stronę.

Następnego dnia na dobre popsuła się pogoda i nie pozostało nam nic innego jak tylko wrócić do Polski.

Info praktyczne wkrótce.

Peuterey Integral - szczyt Mont Blanc

2011-09-14T07:28:00.000-07:00

Spiętrzenie Wielkiego Filara Narożnego postanowiliśmy pokonać ścianą na prawo od kuluaru Eccles. Musieliśmy to zrobić zanim na ścianie pojawiło się słońce ponieważ baliśmy się spadających kamieni. Okazało się to o tyle trudne, że nasze tempo na tej wysokości znacznie spadło.

Również na stromej śnieżnej grani poruszaliśmy się bardzo wolno, głównie z powodu braku jakiejkolwiek asekuracji. Śnieg był twardy i cały czas wspinaliśmy się na przednich zębach raków, jednak nie na tyle by dało się w niego wkręcić śruby lodowe.

Około godziny 15:30 Paweł przebił się przez seraki zwisające z Mont Blanc de Courmayeur i wreszcie znaleźliśmy się we względnie bezpiecznym terenie.

Pozostało nam tylko wejście na główny wierzchołek, a potem długie zejście na Aiguille du Midi.

Peuterey Integral - Dzień trzeci

2011-09-13T06:29:00.000-07:00

Po szybkim śniadaniu bez większych problemów obeszliśmy ostatnią turnię Dam Angielskich - l'Isolee i nie zaglądając nawet do Bivacco Craveri, ruszyliśmy w kierunku wierzchołka Aiguille Blanche de Peuterey.

Teren w dalszym ciągu był miejscami bardzo kruchy, a droga kluczyła raz po stronie lodowca Freney, a raz po stronie Brenvy. Kiedy wspinaliśmy się ogromnym kuluarem wyprowadzającym w partie podszczytowe, wydarzył nam się mały wypadek. Prowadząc na lotnej asekuracji, prawdopodobnie liną strąciłem niechcący kilka kamieni. Jeden z nich - wielkości mniej więcej piłki futbolowej - uderzył Pawła w plecy. Na szczęście część impetu została zamortyzowana przez kask i plecak, mimo to Paweł na chwilę stracił kontakt ze światem. Kiedy emocje opadły, Paweł stwierdził że boli go całą obręcz barkowa i że nie czuje końców palców u rąk. Rozważaliśmy wezwanie "Śmigła" ale w końcu Paweł postanowił, że zaciśnie zęby i jakoś spróbujemy dokończyć tę drogę.

Wkrótce znaleźliśmy się na łagodnym śnieżnym grzbiecie, który jak mi się wydawało wyprowadza na szczyt. Niestety okazało się, że zaraz za grzbietem czekał nas trawers po eksponowanym śnieżnym grzebieniu nad lodową, stromą ścianą opadającą aż na lodowiec Brenvy, praktycznie bez możliwości asekuracji.

Dalej, z północnego wierzchołka kilkoma zjazdami dostaliśmy się na Col Peuterey gdzie wypadł nam kolejny biwak.

Peuterey Integral - Dzień drugi

2011-09-12T05:55:00.000-07:00

Drugiego dnia musieliśmy pokonać najtrudniejsze, dochodzące do VI+ wyciągi południowej grani Aiguille Noire de Peuterey. Kluczowy wyciąg poprowadził Paweł. Byliśmy wypoczęci i mimo ciężkich plecaków wspinaliśmy się cały czas klasycznie. Wczesnym popołudniem znaleźliśmy się na wierzchołku Aiguille Noire.

Szybko rozpoczęliśmy zjazdy w otchłań północnej ściany. Znajdowanie kolejnych stanowisk nie sprawiało nam specjalnego problemu i było całkiem przyjemnie choć gdzieś w głowie kołatała nam się myśl, że z tego miejsca nie ma już odwrotu. Po pokonaniu ogromnego, mrocznego komina znaleźliśmy się w żlebie wychodzącym na przełączkę przed Damami Angielskimi.

Odcinek ten okazał się prawdziwym koszmarem. Poruszaliśmy się bardzo powoli w potwornej kruszyźnie. Wreszcie, po ciemku udało nam się zjechać z wierzchołka Punta Casati na wąską przełączkę gdzie spędziliśmy niewygodną noc. Nie udało nam się dotrzeć do Bivacco Craveri i jak się później okazało było to szczęśliwe zrządzenie losu. Na przełączce bowiem mieliśmy pod dostatkiem śniegu do gotowania, którego nie było w pobliżu bivacco.

Peuterey Integral - Dzień pierwszy

2011-09-11T05:39:00.000-07:00

Gdy się obudziliśmy jeszcze mżyło ale pogoda wyraźnie się poprawiała. Po szybkim śniadaniu rozpoczęliśmy podejście pod ścianę.

Pierwsze wyciągi były łatwe ale wciąż jeszcze mokre, dlatego szybko zmieniliśmy ciężkie buty na kleterki.

Szybko zyskiwaliśmy kolejne metry wysokości poruszając się na lotnej asekuracji. Poważniejsze trudności napotkaliśmy dopiero poniżej punta Brendel, późnym popołudniem. Na początku staraliśmy się wspinać klasycznie, jednak gdy w jednym miejscu zrobiło się naprawdę trudno, nie zastanawiałem się długo i zacząłem korzystać z przelotów.

Wreszcie, po pokonaniu około 1200 metrów przewyższenia, nie licząc kilku krótkich zjazdów, znaleźliśmy wielką, wygodną półkę biwakową z widokiem na Centralny Filar Freney.

Pogoda była wspaniała - na niebie nie było już żadnej chmurki i mogliśmy podziwiać niesamowity zachód słońca. Znalazła się też czołówka Pawła, która ku naszemu zdziwieniu i radości, nieoczekiwanie wypadła z rozwijanego śpiwora ;-)

Peuterey Integral - Schronisko Borelli

2011-09-10T05:21:00.000-07:00

We wrześniu po raz kolejny zawitaliśmy z Pawłem w Chamonix. Cały czas po głowie chodziła nam Wielka Grań Peuterey - nasze wspólne idee fixe. Wizyta w Office de Haute Montagne przyniosła bardzo dobre wieści - zbliżał się kilkudniowy okres lampy. Nie zwlekając przedostaliśmy się na drugą stronę masywu Mont Blanc i jeszcze tego samego popołudnia rozpoczęliśmy podejście do schroniska Borelli.

Szlak okazał się całkiem wymagającą ferratą, z łańcuchami, klamrami, a nawet z eksponowaną płytą po której trzeba było się wspiąć korzystając z powbijanych w nią stalowych prętów. Po niespełna 2 godzinach dotarliśmy do niewielkiego, przycupniętego pod ścianą schroniska które okazało się puste.

Szybko wprowadziliśmy się do środka, i zaczęliśmy przygotowywać sobie kolację. Nasze dobre humory niestety wkrótce się popsuły, gdy okazało się, że Paweł nie może znaleźć czołówki i że prawdopodobnie została ona na dole w samochodzie. Paweł rozważał nawet zejście do samochodu jeszcze przed wieczorem ale deszczowe chmury które pojawiły się na niebie, szybko wybiły mu ten pomysł z głowy. Stwierdziliśmy zgodnie, że musimy dać sobie jakoś radę z jedną czołówką.

Wieczorem spadł gwałtowny deszcz, który przerodził się w całonocną mżawkę. Zaczęliśmy podejrzewać że prognoza pogody była jednak błędna, mimo to nastawiliśmy budziki na 7 rano i poszliśmy spać.